stel je hebt genoeg euro's om 1 keer naar de film te gaan. in het SF genre heb je nu 2 keuzes...

super 8



of
cowboys & aliens



dan zeg ik

super 8

heel jammer, dat afgelopen zaterdag de zaal in NEMO niet vol zat tijdens de competitiedag van het festival film & science amsterdam. maar ja, dat is 'your loss'.

terrechte winnaarr was 'rotvos' (bloody fox) van jan musch en tijs tinbergen, maar dat kon ook niet anders want die had al een goudenkalf op zak. de documentaire volgt een ecoloog die onderzoek doet naar vossen terwijl iedereen die beesten dood wil hebben omdat ze hamsters en weidevogels opeten. mooi portret van een bevlogen onderzoeker, een eerbetoon aan de vos en het maakt inzichtelijk hoe moeizaam natuurbehoud is en welke belangen er allemaal mee spelen.

wat wij niet helemaal snapte was de tweede winnaar: 'bozhou, a market of 'plantes with thousand virtues'' van de franse filmmakers grégoire bacchetta, olivier poitevin en anne rodriguez. een mooie docu over de grootste chineese medicijnen markt ergens in china, zo'n 1000 km onder bejing. ging maar een heel klein beetje over de wetenschappelijke kant.

wij vonden veel beter bijvoorbeeld 'kill to be born' van luc ronant. deze film vertelt over sluipwespen en hun strategie om andere insecten te vinden om daar hun ei of eitjes in te leggen. of 'is the magnetic pole about to flip' van yanick rose en stéphane nicolopoulos , een docu die iedereen bang maakt met zonnestraling en cosmic rays en de daaraan gerelateerde ziektes en problemen met satellieten, maar ook nog hoop biedt omtrent wolkvorming en afkoeling van de aarde.



het festival was heel erg frans, maar dat kwam omdat er veel frans geld inzat. volgend jaar weer. dan wel met iets meer pauze momenten oke? oke!

we hadden speciaal onze H&M kleertjes aangetrokken, zoals al het ander publiek in de melkweg, voor the drums + support + support.
2 support acts? Ja 2 support acts! waarschijnlijk omdat the drums zelf maar zo'n 3 kwartier speelde.



champagne riot was heel bang dat we vergaten wie ze waren, vandaar dat ze het tussen elk nummer maar lieten weten. ze zijn een duo, eentje zingt, de ander doet af en toe een 2de stem maar houdt zich voornamelijk bezig met zijn computertje.
patrick kwam daarna. Hij was in zijn eentje en had zijn laptopje verweg gestopt en zijn gezicht onder een laag witte grime. electronische, dansbare muziek zo uit de jaren 80 weggerukt.
en toen kwamen the drums. vol enthousiasme werd er gedrumd, op de (bas?)gitaar getokkeld en gedanst en gezongen. irritant waren de ‘blinders’ die constant aangingen en het publiek verblinden. ook jammer, dat er ergens stiekem een bandje mee liep. waarom niet gewoon die laptop voorop het podium. na 9 nummers ofzo was het voorbij, de koek was bijna op. na het verplichte "bis", "we want more", "nog een liedje", kwamen ze terug voor nog 2 songs. met als allerlaatse een straffe uitvoering van mijn favoriete liedje.