de stadsbibliotheek haarlem bood al een tijdje de mogelijkheid om een e-reader te lenen, met daarop 10 titels. Ik kreeg eentje van sony mee, met enerverende boeken zoals 'de val van de DSB' en 'geboorte van een gezin'. maar ja 'beggars can't be choosers'
mijn belangrijkste conclusie als leesfreak: het beeldscherm leest als een malle. er is geen probleem om een flinke tijd achterelkaar door te lezen. (het grootste voordeel van e-ink). en dat is wat ik wil!
en dan nadelen: de bieb biedt nog niet heel veel eboeken te leen aan, het is wel allemaal erg traag en in dit geval zat de bladerknop net verkeerd...
ik kan nog veel meer schrijven, maar tonie heeft eigenlijk alles goed samengevat... zijn advies, nog ff wachten, dat zou mijn advies ook zijn...

het is al meer dan een half jaar oud en het past niet helemaal, maar ik word er nog steeds blij van...

het was een mooie zonnige zondagavond, gisteravond. na een kleine fietstocht van 20 minuten kwamen we aan in het duinige bloemendaal bij caprera. om 8 uur waren we met zijn 5en compleet, maar de toegang was nog gesloten.
na zo'n 10 minuten mochten wij dan eindelijk de duinpan in. een 'strenge' toegangscontrole zorgde ervoor dat er geen flessen drank naar binnen werden gesmokkeld.
even na half 9 begon het concert van beach house. een trio, bestaande uit gitarist en computernerd, drummer, en toetsenist en zangeres. (onbekende buurvrouw `ik wist helemaal niet dat er een vrouw bij was... oh dit is het voorprogramma'.) dit was de kans om ze te zien voordat ze hun grote doorbraak gaan maken op ll

doorbraak? nou ik weet het nog niet zo... het was niet slecht, maar het was ook niet weer van wow!. er gebeurde niet zoveel, pas de laatste 2 nummers dacht ik van mja! maar ik zou er geen cd van kopen. maar er zongen wel een aantal pubers mee en die gaven dan ook een staande ovatie. het kan dus alle kanten op.

maar ik (wij) kwamen dan ook helemaal niet voor beach house, maar voor... midlake. deze 3 koppige band stond op het podium met 7 man (en een aantal baarden)

wat kan ik ervan zeggen, behalve dat ik er erg van genoten heb. misschien is de zanger wat minder aanwezig live dan op de cd, de drummer maakt alles meer dan goed, misschien was een gitarist minder niet erg geweest, 2 dwarsfluiten en 1 blokfluit compenseren alles. ze zijn dan ook niet voor niets uitgeroepen door mojo tot beste live act [klik]
dat allemaal in een sfeerverhogende omgeving, mijn zondagavond was top. ze kregen een verdiende staande ovatie en kwamen terug voor nog-een-liedje, terwijl dat eigenlijk niet mocht. sommige bloglezers kennen dat beter als een oh-no-onootje en daar verdien je credits mee!

ze speelden alle nummers van hun nieuwe album en nog een paar van het 1ste. en het was geweldig. eigenlijk zoals je dat van oh no ono kunt verwachten. ookal waren ze erg moe op de laatste dag van hun 3 weken durende tour. de sfeer was iig straf.



was ik nou de enige die doorhad dat die met de streepjestrui
'the atmospheric pressure is somehow controlling me'
vergat?